Mnisi buddyjscy w Tajlandii (pl/eng) Budhist Monks in Thailand


Tajlandia to kraj zamieszkany w 95% przez wyznawców Buddyzmu. Widok mężczyzn ubranych w pomarańczowe szaty, z ogolonymi głowami czyli mnichów buddyjskich to nieodłączny element tajskiej codzienności. Obok świątyń, taki obrazek to wręcz symbol Tajlandii.

Figurka mnicha buddyjskiego

Figurka tajskiego mnicha z miską jałmużną

Z czym się nam kojarzą mnisi buddyjscy? Z kolorem pomarańczowym, z ogolonymi głowami, z miską żebraczą, ze stoickim spokojem i powagą, z dyscypliną, ascezą i ogromną cierpliwością.

Warto bliżej poznać zasady życia i reguły jakim głosiciele słowa Buddy muszą się podporządkować.

W zależności od kraju mnisi buddyjscy muszą przestrzegać nieco odmiennych reguł i pobierać różniące się nieznacznie nauki oraz mogą nosić szaty w nieco odmiennych odcieniach koloru pomarańczowego oraz brązu.

Wyświęcenie

Mnichem może zostać każdy mężczyzna (o ile wcześniej nie został wydalony z sangi). W Tajlandii tradycja nakazuje aby każdy mężczyzna przynajmniej raz w życiu wstąpił do klasztoru i został wyświęcony na mnicha. Bycie mnichem jest sprawą dla mężczyzny obowiązkową. Przyjęło się w społeczeństwie tajskim uważać mężczyznę za dojrzałego i zdolnego do zawarcia związku małżeńskiego tylko wtedy gdy wcześniej spędził jakąś część życia w mnisiej szacie. To oczywisty wymysł tajskiej kultury, nie mający nic wspólnego z naukami Buddy.

Tradycji tej przestrzegają nawet głowy państw, i nawet obecny król Tajlandii w pewnym okresie swojego życia przywdział szaty mnicha.

Bhikku – to nazwa w pełni wyświęconego mnicha buddyjskiego. W różnych krajach buddyjskich nazwa ta może być odmienna: bhikkhu (pali.), bhiksiu, bhiksu, bhikszu, śramana.

Aby zostać w pełni wyświęconym mnichem lub mniszką (nie w Tajlandii) trzeba być wcześniej wyświęconym na nowicjusza/nowicjuszkę (pali.).

Życie w klasztorze.

W Tajlandii znajduje się około 32 tysiące klasztorów, w których mieszka ponad 460 tysięcy mnichów.

“Klasztory” gdzie mieszkają mnisi to świątynie nazywane po tajsku ‚wat’. Mieszkają tam chłopcy (czasami w wieku 4 – 5 lat), starsza młodzież oraz dorośli mnisi. Mnichem można być przez całe życie, albo przez pewien okres czasu. Ci, którzy zostają tam na całe życie, stają się nauczycielami kolejnych pokoleń mnichów.

Spośród kilkuset tysięcy mnichów w Tajlandii duży procent stanowią uczeni oraz nauczyciele. W przeszłości to mnisi oraz świątynie nauczały i kształciły dzieci oraz młodzież. Obecnie Tajlandia posiada normalny system edukacji, ale do dziś nadal można spotkać świątynie funkcjonujące jako instytucje edukacyjne.

Mężczyźni i chłopcy zamieszkujący zespoły świątynne zgłębiają tajemnice nauk Buddy, medytują i pracują nad udoskonaleniem swojej karmy (sumy dobrych uczynków, decydującej o przyszłym wcieleniu). Biorą również udział w normalnym życiu wspólnoty, które jest bardzo skromne i zdyscyplinowane.

Mnisi, kojarzą nam się z osobami o niesamowitym spokoju i cierpliwości. Uczy ich tego życie klasztorne gdzie muszą się podporządkować wielu regułom.

Codzienne życie mnicha

Mnisi każdego dnia troszczą się o teren świątyni, przycinają trawę, czyszczą wnętrza budynków, modlą się, uczą i studiują nauki Buddy, biorą udział w ceremoniach itp.

Typowy dzień mnicha:

  • 4.00 – mnisi wstają i medytują przez godzinę, a następnie przez kolejną godzinę śpiewają paritta.
  • 6.00 – mnisi wyruszają w okolice klasztoru, gdzie lokalna społeczność ofiarowuje im jedzenie.
  • 8.00 – powróciwszy do świątyni oddają miski z jałmużną ludziom świeckim, najczęściej kobietom pomagającym mnichom w klasztorze, które przygotują z tego śniadanie. Mnisi w tym czasie modlą się. Kiedy pożywienie jest gotowe, jedna z kobiet uderza w gong kilka razy, wtedy nadchodzą mnisi. Nowicjusze przynoszą mnichom tacki z jedzeniem. Wszyscy zgromadzeni modlą się i trzykrotnie wykonują „wai” – dłonie wraz z palcami złączone a ciało lekko przykucnięte, pochylone do podłogi. Dopiero teraz posiłek może się rozpocząć. Mnisi muszą spożyć po małej porcji z każdego talerzyka aby każdy z ludzi, którzy ofiarowali jałmużnę otrzymali zasługę (taj. bun).

W bardzo dużych świątyniach pożywienie jest gotowane przez mnichów i osoby świeckie. Pożywienie może być dostarczane podczas ceremonii zbierania jałmużny (taj. takbat) lub też ludzie mogą przynieść pożywienie do świątyni rano, kiedy mnisi się modlą.

  • 11:30 – mnisi ponownie spożywają pokarm, pozostałości jedzenia z pierwszego posiłku. Zanim jednak zasiądą do jedzenia, wspólnie modlą się w języku pali przed wizerunkami Buddy zamieszczonymi w głównej sali. Niektórzy mnisi spożywają wtedy lekkie drugie śniadanie. Jest to ostatni stały posiłek jaki mogą zjeść aż do wschodu słońca dnia następnego.

W niektórych świątyniach jak np. w leśnych świątyniach w okolicach Isan, mnisi jedzą tylko raz dziennie. W świątyniach gdzie są nowicjusze lub gdzie mnisi podążają inną „ścieżką”, posiłek spożywany jest dwa razy dziennie.

Kiedy mnisi kończą pożywianie się, nowicjusze zbierają talerze i podają kobietom. Kobiety spożywają pozostałe jedzenie lub zabierają je do domu.

  • 13.00 – rozpoczynają się lekcje buddyjskich nauk. Niektórzy mnisi mogą uczęszczać na zajęcia szkolne poza świątynią. O tej porze nowicjusze i mnisi idą do szkoły lub na uniwersytet by studiować Dharmę do około 15.00/16.00. Szkolny autobus zabiera nowicjuszy do szkoły, a później przywozi ich z powrotem do świątyni wieczorem. Mnisi, którzy nie studiują medytują w tym samym czasie. Po medytacji około 15.00 przychodzi czas na pranie i sprzątanie świątyni.
  • 18.00 – rozpoczyna się dwugodzinna sesja medytacji i modlitw.
  • 20.00 – mnisi rozchodzą się do swych zajęć.

Oprócz tych obowiązków, każdy z mnichów odgrywa specyficzną rolę w codziennym trybie porządkowania i utrzymania w czystości świątyni i jej otoczenia.

20141214_100754

Mnich zamiatający liście

20141214_101256

Starszy mnich nadzoruje pracę młodszych

Znaczenie mnichów w społeczeństwie

Mnisi buddyjscy cieszą się dużym szacunkiem wśród tajskiej społeczności.

Wielu ludzi szuka u nich pomocy w sprawach wiary i nie tylko, ponieważ są osobami najbardziej wtajemniczonymi w nauki Oświeconego.

Mnisi często prowadzą szkoły, zajmują się ziołolecznictwem, doradzają w sprawach natury psychologicznej, czy też rozstrzygają spory.

Pełnią też ważną rolę w wydarzeniach codziennych, przykładowo, gdy trzeba pobłogosławić nowo wybudowany dom, uczestniczyć w narodzinach nowego członka rodziny czy pogrzebach bliskich. Za takie usługi trzeba mnichom zapłacić „co łaska”,  czasami wygórowaną kwotą. Dawniej mnisi robili to za darmo. Widzę tu pewne podobieństwo do księży katolickich 😉

Zasady obowiązujące mnicha buddyjskiego

W pełni wyświęconego mnicha Bhikkhu obowiązuje 227 zasad zwanych Vinaya, natomiast nowicjusze przestrzegają tylko Dziesięć Reguł. Złamanie tych zasad nieświadomie nie łączy się z winą i nie sprowadza na mnicha konsekwencji prawa karmicznego.

Monk 1

Mnich na zakupach, w butach i z telefonem.

Wiele z tych reguł obecnie nie jest brana dosłownie, a  niektóre są traktowane pobłażliwie.

Szkoda, że zasady i tradycje buddyjskie ulegają zmianom i łagodnieją z czasem, gdyż to one właśnie stanowią o przynależności do jakże pięknej kultury oraz unikalnej społeczności tajskiej.

Miejmy tylko nadzieję, iż proces degradacji religii buddyjskiej, kultury oraz uroczych tradycji „krainy uśmiechu” nie będzie zbyt postępowy, jak to ma miejsce w wielu krajach Zachodu.


Bhuddist Monks in Thailand

Thailand is a country inhabited by 95% of the followers of Buddhism. It is common to see men dressed in orange robes, with shaved heads, and Buddhist monks is an integral part of Thai daily life. Next to the temple, the statue is a symbol of found everywhere.

What do we associate with Buddhist monks? With orange, with shaven heads, with a begging bowl, stoically and serious, discipline, asceticism and great patience. One should get to know the principles and rules of life to which the preachers of the word of the Buddha have to surrender.


Depending on the country, Buddhist monks must comply with slightly different rules, and can wear robes in slightly different shades of orange and brown.

Ordination

Monks should be every man as long as he has not previously been expelled from the Sangha. In Thailand, tradition requires that every man at least once in his life be entered into the monastery and be ordained as a monk. It is widely accepted in Thai society, the man regarded as mature and able to marry, only once he has spent a part of his life in monastic robes. This is a part of Thai culture, and nothing to do with the teachings of the Buddha.

This doctrine even adhere to the heads of state, and even the present King of Thailand at some time in their lives wore garments of a monk. Bhikkhu – is the name of a fully ordained Buddhist monk. In various Buddhist countries, this name may be different: bhikkhus (Pali.), Bhiksiu, bhiksu, Bhikshus, SRAM. To become a fully ordained monk or a nun, must  have been pre-ordained for novice called Pali. However women in Thailand may only study, but not become a nun. They can only assist with chores at the temple, but not lead ceremonies or prayers.

Life in the monastery.

In Thailand, there are about 32 thousand monasteries, which are home to more than 460,000 monks. „Monasteries”, where the monks live, a temple which are complexes called ‚wat’. Boys live there (sometimes as young as the early age of 4 – 5 years), adolescents, adults and older monks. A Monk can be lifelong, or for a short period of some time. Those who are there for life, become teachers of successive generations of monks. Of the several hundred thousand monks in Thailand, a large percentage are scholars and teachers. In the past, the monks and temples taught and educated children and youth. At present, Thailand has a normal education system, but you can still be find temple schools which function as educational institutions. Men and boys explore the secrets of the temple of Buddha’s teachings, meditate and work on improving their karma (the sum of good deeds, deciding on the next incarnation). They also take part in the normal life of the community, which is very modest and disciplined. Monks, we associate with people with amazing calm and patience. It teaches them the monastic life where they have to obey many rules.

The daily life of a monk

The monks, every day, care for the temple grounds, cut the grass, clean the inside of buildings, pray, learn and study the teachings of the Buddha, and they take part in the ceremonies. A typical day of a monk:

· 4.00 – monks get up and meditate for an hour and then for another hour sing paritta.

· 6.00 – set off in the vicinity of the monks of the monastery, where the local community is offering them food.

· 8.00 – returned to the temple give alms bowl to the lay people, mostly women helping the monks in the monastery, which will prepare this breakfast. At that time, the monks pray. When the food is ready, one of the women hit the gong a few times, then the monks come for breakfast. Novice monks bring a tray of food. Once everyone has gathered, they pray and perform three times „wai” – hands together with fingers joined and body slightly crouching, bent to the floor. Only now the meal can begin. The monks have to eat a small portion of each plate, so that each of the people who have offered alms, receive the merit (called SEC. Bun). In a very large temples, food is cooked by monks and lay people. Food can be delivered at a ceremony to collect alms (SEC. Takbat), or people can bring food to the temple in the morning, when the monks are praying.

· 11:30 – the monks eat food again, left over food from the first meal. But before you sit down to eat, they pray together in Pali, before images of the Buddha, set out in the main room. The monks then eat a light lunch. This is the last solid meal they can eat until sunrise the next day. In some temples in the vicinity of Isan, the monks eat only once a day. In the temples where there are novices or where the monks follow a different „path”, the meal is consumed twice a day. When the meal ends, novice monks collect the plates and give it to the women, as a monk cannot make direct contact with women.

· 13.00 – lessons begin of Buddhist teachings. Some monks are able to attend school activities outside the temple. At this time, novices and monks go to school or university to study the Dharma to about 15.00 / 16.00. School buses takes novices to school, and then bring them back to the temple in the evening. The monks who do not study, meditate at the same time. After meditating about 15.00 it comes time to washing and cleaning of the temple. · 18.00 – begins a two-hour session of meditation and prayer.

20.00 – monks disperse to their own activities (free time). In addition to these above duties, each of the monks plays a specific role in the daily routine, organizing and cleaning the temple and its surroundings.

Importance of monks in society

Buddhist monks enjoy high respect among the Thai community. Many people are looking at them for assistance in matters of faith and not just because they are religious. Enlightened Monks often run schools, deal with herbal medicine, advise on psychological or family issues, or settle disputes. They also play an important role in everyday events, for example, when you need to bless the newly built house, to participate in the birth of a new family member, or funerals of loved ones. For such services, you have to pay the monks’ „whatever you wish”,  which can be a large amount of money. Historically, the monks used to do it for free. I see some resemblance to the Catholic priests.

Buddhist monk Rules

The fully ordained monk called Bhikkhu follows 227 rules called Vinaya, while novices comply  to only Ten Rules. Breaking these rules unconsciously does not lead to blame, or be punished  under karmic law. Some of these principles can not be taken too literally.  The Ten recommendations of novice rules – to refrain from:

– Harming living beings

– Taking what is not given

– Flattery, or pleasure / passions of the body

– Lies

– Alcohol and drugs

– Eat out of allocated time

– Dancing, singing and performances

– The use of garlands, perfumes and jewelry

– Sleeping in a comfortable bed

– Receiving gold, silver, and money (should not touch it) etc.

227 rules of ordained Buddhist monks – a lot, but I recommend reading. You can find all of them here. Some of them surprised me, others shocked, others amused.

Many of these rules is not currently taken too literally, and some are treated leniently. It is a pity that the principles and traditions of Buddhism are subject to change and soften with time, since these belong to such a beautiful and unique culture.

I wonder whether the monks are allowed to touch the gold?

Let’s hope that it will not be too fast a degradation of the Buddhist religion, culture, and charming traditions, in the „land of smiles” as has happened in many Western countries.

Do you like this article?

Do you have any comments?

Leave a comment below.


Best Regards 

Joanna

Reklamy